Antonio Justel Rodriguez

VIERING VAN ROZEN (Gedicht) [Intieme Elegie]


... nu, dat ik je rustig aankijk en ik de toppen van mijn vingers passeer
door de heilige gaten van je wervels,
wanneer ik ook mijn lippen dichterbij breng om je te verleiden en je weer tot leven te wekken
en eindelijk weten wie we zijn,
Oh, dat brute moment waarmee de vergetelheid binnenstormt, valt mijn aderen aan;
... en met deze duizeligheid, terwijl ik mezelf verklaar en een man word door je zonneduinen,
welke schaduwen en wat een verlatenheid wachten na de laatste kussen en het laatste zand,
wat een beving terwijl ik levende lichten en sterren door je baarmoeder verzamel,
en wat een sombere, afschuwelijke en vreselijke stilte roep ik op zodat je me niet hoort vechten
tegen de waarheid;
... en nee, ik weet niet waar ik de moordzuchtige hordes moet laten,
Ik weet niet waar het licht is, noch hoe ik vrede kan smeden van de pijn van de zee,
noch, noch deze gewoonte van mij, om tegelijkertijd rozen en dood te vieren.
***
Antonio Justel Rodriguez
https://www.oriondepanthoseas.com
***
 

All rights belong to its author. It was published on e-Stories.org by demand of Antonio Justel Rodriguez.
Published on e-Stories.org on 12/18/2022.

 

Comments of our readers (0)


Your opinion:

Our authors and e-Stories.org would like to hear your opinion! But you should comment the Poem/Story and not insult our authors personally!

Please choose

Previous title Next title

Does this Poem/Story violate the law or the e-Stories.org submission rules?
Please let us know!

Author: Changes could be made in our members-area!

More from category"General" (Poems)

Other works from Antonio Justel Rodriguez

Did you like it?
Please have a look at:

29 VERSES-BASIS - Antonio Justel Rodriguez (General)
Winter Day - Inge Offermann (General)
It is love... - Jutta Knubel (Love & Romance)