Antonio Justel Rodriguez

MELKWEG


...zo dicht is de nacht,
dat ik naar de lucht kijk met een enorme lichtheid;
... waar, waar ben ik - zeg ik tegen mezelf - en welke god is dit,
dat mij zo hoog verheft, dat het mij verdiept en mij in dit lichaam houdt,
En ondanks deze onmetelijkheid grijpt en maait het mijn borst als een mes?
Wie, wie ben ik om voor het eerst te leven in deze stilte van de wereld
en verlangen naar een vlucht als hoop?
...naar de liefde van het pad schreeuwen de vuurvliegjes met hun kleine licht,
terwijl bij mij de sluiers van bloed en gras ritselen,
de witte stenen en de populieren;
...maar de Melkweg is nog steeds groot en hoog, en, mijn lieve God,
spreid zijn hemelclusters uit zodat ik hier, zo ver weg, niet in brand raak of sterf;
...vanavond, nee, ik zal het niet langer kunnen vergeten.
***
Antonio Justel/Orion van Panthoseas
https://oriondepanthoseas.com
***

All rights belong to its author. It was published on e-Stories.org by demand of Antonio Justel Rodriguez.
Published on e-Stories.org on 04/10/2024.

 
 

Comments of our readers (0)


Your opinion:

Our authors and e-Stories.org would like to hear your opinion! But you should comment the Poem/Story and not insult our authors personally!

Please choose

Previous title Next title

More from this category "General" (Poems in dutch)

Other works from Antonio Justel Rodriguez

Did you like it?
Please have a look at:


And it came and went - Antonio Justel Rodriguez (General)
RENAISSANCE - Mani Junio (General)
Apocalypse now - Heino Suess (Sorrow)